Τους πετυχαίνω στον περίπατο 3 χρόνια τώρα.Όταν δεν τους συναντώ ανησυχώ .
Όταν τους βλέπω νιώθω ανακούφιση.Απαθανατίζω τη φιλία τους που και που..
να βεβαιωθώ πως θα υπάρχουν για πάντα κάπου, μαζί .Έστω σε μια φωτογραφία.
Αυτοί οι δύο υπέργηροι συνοδοιπόροι,μοιράζονται καθημερινές βόλτες με απόλυτη συνέπεια και πίστη, όλα τα πρωινά και απογεύματα του χρόνου.
Ο κ.Γιώργος στα 93 του δεν ακούει, δεν βλέπει..συνεννοείται δύσκολα. Ωστόσο χαμογελά. Χαμογελά διάπλατα και μου προσφέρει κάθε φορά με νεύματα και σκόρπιες λέξεις, μια πληροφορία για τον Μαξ. Κουρεύτηκε, έφαγε, είναι χαρούμενος, βρώμικος.
Ο Μαξ ,το πρόσχαρο δεκατετράχρονο συννεφάκι, με ή χωρίς λουρί, βρίσκεται μονίμως δίπλα του,
ακολουθεί με σεβασμό και κατανόηση τους αργούς ρυθμούς του, αγωνιά όταν εκείνος κοντοστέκεται ασθμαίνοντας. Ακόμα και τις ώρες παιχνιδιού στο πάρκο,
θα τον δεις να ρίχνει κλεφτές ματιές και να γυροφέρνει δήθεν αδιάφορα το παγκάκι.Να βεβαιωθεί ότι είναι καλά εκείνος.
Σήμερα βρεθήκαμε πάλι και σκέφτηκα να μη σου στερήσω την ιστορία τους..
